Dar Williams
’Raak niet verdoofd!’
Het besef dat je iets kwijtraakt naarmate je ouder wordt en je de regels van het spel eigen maakt is een terugkerend element op de platen van singer-songwriter Dar Williams. Het verbaast daarom niet dat Williams juist Pink Floyds Comfortably Numb covert. My Better Self is Williams’ beste plaat sinds ze eind jaren negentig meer afstand begon te nemen van haar folkroots.
The
child is grown, the dream is gone
(Comfortably
Numb - Pink Floyd)
Williams’ maakt haar versie van het Pink Floyd anthem helemaal af door de samenwerking met Ani Difranco. Samen zijn ze in staat het nummer te ‘feminiseren’ – het lied lijkt ze op het lijf geschreven. We hebben het dan ook over twee van de belangrijkste feministisch songwriters van hun generatie, die aan ‘geëngageerde folk’ een geheel nieuw gezicht hebben gegeven.
Comfortably
Numb roept veel van
de oude nummers van Williams in gedachten, vooral lijflied When I
Was A Boy:
See that picture?
That was me
Grass-stained shirt and dusty knees
And I know things have gotta change,
They got pills to sell, they've got implants to put in,
they've got
implants to remove
But I am not forgetting
That I was a boy too
De strijd tegen de harde wereld waarin we leven is een terugkerend thema in Dar Williams werk. Niet voor niets is ze mateloos populair onder jonge Amerikanen die op zoek zijn naar iets van betekenis in een wereld die van valse en lege beelden aan elkaar hangt. Onder jonge meiden die in de teksten van Dar Williams zichzelf herkennen, hun geworstel met de dubbelzinnige verwachtingen die de maatschappij van jonge vrouwen heeft – mooi en slank zijn, succesvol zijn, een goede partner en moeder zijn. Williams weet als geen ander de vinger op de zere plek te leggen. De vervreemding die mensen dag in dag uit ervaren, de liefdeloosheid in veel liefdesrelaties, de machteloosheid die je voelt als de wereld aan je voorbij trekt.
Met My Better Self heeft Williams opnieuw een album gemaakt dat op haar unieke manier politiek en sociaal commentaar met uiterst persoonlijke observaties en een mooie, meestal vrij ingetogen, niet al te complexe folk/pop sound combineert. The Hudson, Williams ode aan de beroemde rivier die door New York stroomt, is een klassiek voorbeeld van een hedendaags folkliedje.
The
river roads collect the tolls,
For the
passage of our souls,
Through
silent silver woods,
And
flowers and snow,
Down
from the trails of Break Neck Ridge,
The
river’s ancient path is sacred and slow,
Ans as
it swings through Harlem,
It’s
every shade of blue,
Into the
city of the new brand new.
Dar Williams werd 38 jaar geleden geboren in de staat New York, studeerde theater en religie en bedacht zich ergens in de vroege jaren negentig dat een carrière in het folkcircuit misschien mogelijk was. Haar eerste album, The Honesty Room, werd opgepikt en Williams begon naam te maken. Ze viel natuurlijk op door haar unieke schrijftalent, het vermogen zoveel te zeggen in zo weinig woorden, en wist al snel trouwe troepen achter zich te verzamelen. Ze werd daarbij geholpen door internet, een medium dat ook net in opkomst was. De zogenaamde dar-list, een internet discussielijst waar fans over de muziek van Dar Williams discussiëren, bestond dit jaar tien jaar.
Voor het live-project Ring Them Bells namen Joan Baez en Williams samen You’re Aging Well op, een ode aan het leven, aan het overwinnen van moeilijke periodes – ook een terugkerend thema in Dar Williams werk. Niet kort daarna ging Williams de studio in voor haar tweede album op, het fantastische en veel te onbekende Mortal City, vestigde haar naam als unieke, feministische en sociaal betrokken songwriter. Na dat album volgde een serie platen die stuk voor stuk de moeite waard zijn. Ze experimenteerde hier en daar met pop, nam vaker een band mee touren en verdiepte de kwaliteit van haar albums.
Een hoogtepunt is The Green World uit 2000, met After All, het liedje over haar eigen depressie toen ze vroeg in de twintig was, dat haar tot de rand van de afgrond bracht.
I held
the evil of the world,
So I
stopped the tide, froze it up from inside,
And it
felt like a winter machine,
That you
go through and then,
And
everyone else is spring bound,
And when
I chose to live,
There
was no joy, it’s just a line I crossed,
It
wasn’t worth the pain my death would cost.
My Better Self is gemaakt in een gelukkige periode van Williams leven. Pas getrouwd, een eerste kind. Maar een vrolijk album is het niet. Kritisch, reflecterend: je merkt dat Williams de tijd heeft genomen eens goed om zich heen te kijken. Net als Patty Griffin, Ani Difranco en andere hedendaagse singer-songwriters is Williams buitengewoon ongelukkig met de staat waarin haar land zich bevindt. Haar kritiek is luid en duidelijk, en klinkt als een waarschuwing: ‘And the Empire fell, on it’s own splintered axis’ zegt ze in Empire en zo sluit ze zich aan bij de groeiende rij criticasters die begrijpen dat de arrogantie van de machtigen niet eeuwig kan duren.
Maar wat als de daden van de machtigen tot de ondergang leiden? Oh, where is the sun, shining for everyone? Where is the sun, shining for everyone? Genoeg reden dus, om niet ‘comfortably numb’ te worden.
www.darwilliams.com, www.darwilliams.net. Meer informatie over de ‘dar-list’: http://darwilliams.net/fans